green-believer.gr

Αρχική
Διαλύθηκε το σύμπαν, έχει ξαναγίνει, καθόλου δεν μας παραξενεύει...
  • 03 Ιαν 2021
  • Δημήτρης Στρατής
  • Ποδόσφαιρο

Ο Παναθηναϊκός που βλέπουμε από την Τούμπα και μετά είναι βγαλμένος μέσα από τα πιο υγρά όνειρα των πισινομπροστινών, σύνολο που δίνει δικαιώματα και μοιράζει απόγνωση στο ηρωϊκό κοινό που έχει απομείνει να τον παρακολουθεί.

Μας...καλόμαθαν με τρεις διαδοχικές νίκες, με τον Λάζλο Μπόλονι να έχει δημιουργήσει ένα στιβαρό, compact σύνολο που μπορούσε να ανταποκριθεί στις επιταγές του σύγχρονου ποδοσφαίρου.

Μετά έγιναν όλα όπως...έπρεπε να γίνουν, το έχουμε καταλάβει το έργο, πάντα όταν πάει να δημιουργηθεί κάτι καλό όλως τυχαίως μια αόρατη δύναμη ρίχνει μια διαλύοντας τα πάντα και μετά φτου κι από την αρχή.

Το είδαμε με την διάλυση της ομάδας του 2014, εκείνης του Μαρίνου Ουζουνίδη και της αντίστοιχης του Γιώργου Δώνη από τον Δεκέμβρη του 2018.

Οι πράσινοι τόσο καιρό δούλευαν ώστε να γίνουν πιο σκληρόπετσοι πλαισιώνοντας τους ταλαντούχους κι ικανούς στη προσωπική φάση Αϊτόρ, Μαουρίσιο, Βιγιαφάνιες με physical παιχνίδι και αμυντικά στεγανά που από το ματς της Τούμπας κι έπειτα έμειναν στις καλένδες.

Το χειρότερο δεν ήταν ότι χτύπησαν εκείνη την περίοδο Κουρμπέλης, Αλεξανδρόπουλος (συμβαίνουν αυτά), αλλά οι ...ψίθυροι που πήραν αμπάριζα και τους Σωκράτη Διούδη, Βασίλη Ζαγαρίτη κάτι που σε συνδυασμό με τη γκρίνια Βιγιαφάνιες-Μακέντα έφεραν χιονοστιβάδα εξελίξεων.

Η αδυναμία αυτή του Παναθηναϊκού να “οχυρώσει” ανθρώπους και να καταστρώσει πλάνο που θα τηρηθεί απαρέγκλιτα επικοινωνώντας το ΕΠΑΡΚΩΣ στον κόσμο, είναι η αιτία που τόσα χρόνια το κλαμπ τραβάει όσα τραβάει, κυνηγώντας την ουρά του.

Κόλλησε κορονοϊό π.χ ο Μαουρίσιο στην άλλη άκρη της Γης και να οι σκληρές επιθέσεις στον προπονητή για τις παρατεταμένες διακοπές, να τα προβλήματα με τους υπόλοιπους που νόσησαν και σε ανάγκασαν να παίξεις χωρίς το βαρύ σου σασί εναντίον του Αστέρα.

Η σχέση των επιθετικών με τους χαφ τόσο καιρό ήταν αμφίδρομη. Η επιτυχία των μεν εξαρτάται από τους δε, για αυτό στην προσπάθεια του να χτίσει μια ισορροπημένη επίθεση ο προπονητής είχε βρει τον κατάλληλο σκελετό, που του εξασφάλιζε μεγαλύτερη γκάμα επιλογών και παραγωγικής ικανότητας κάθε φορά.

Πάνω που λέγαμε ότι ηρεμήσαμε με την τριπλέτα Αλεξανδρόπουλου-Μαουρίσιο-Κουρμπέλη η συνταγή εγκαταλείφθηκε, στα δύο τελευταία παιχνίδια γίνεται της ...δοκιμής λες κι ο Παναθηναϊκός δεν διεκδικεί ευρωπαϊκή έξοδο!

Το κακό με τους Αθανασακόπουλο, Ιωαννίδη, Μπουζούκη, Εμμανουηλίδη,Χουάνκαρ, Βέλεθ (σε ρόλο αμυντικού χαφ) που επιστρατεύτηκαν εσχάτως είναι πως δεν διέθεταν έτοιμα πόδια κι ικανότητα να έρθουν από τα βάθη του πάγκου ζεστοί, μήτε μπορούσαν να μπουν και να συνδεθούν άμεσα με τους υπόλοιπους.

Αυτό το στοιχείο βοηθά πολύ τους προπονητές στο κομμάτι της διαχείρισης του rotation μέσα στη σεζόν δεδομένου ότι τέτοιας ιδιοσυγκρασίας παίκτες προσθέτουν ευελιξία σε επίπεδο προσαρμογών και αποφάσεων.

Όμως δεν είναι όλοι π.χ σαν τον Αλεξανδρόπουλο που επιστρατεύτηκε στο Καραϊσκάκη και για 45΄ τους έπαιζε μόνος του στο κέντρο.

Με την ομάδα να έχει μετατραπεί σε σαπουνόπερα όπου τα προσωπικά παικτών-προπονητή μας ενδιαφέρουν πιότερο από τα αγωνιστικάκ, έχει λησμονηθεί το νο1 προαπαιτούμενο στον ομαδικό αθλητισμό που λέει ότι για κάθε ποδοσφαιριστή κάθε λεπτό στο γήπεδο είναι σημαντικό για να κερδίσει την εμπιστοσύνη του προπονητή του.

Εδώ βλέπουμε παίκτες να παίζουν πολύ κάτω από τα στάνταρ τους κι όταν γίνονται αλλαγή να μουτρώνουν, με τον Τύπο να επιτίθεται στον προπονητή (!) επειδή δεν βαστά ευχαριστημένους τους υφισταμένους του λες κι έχει να κάνει με τίποτα υβρίδια Σαραβάκου-Βαζέχα-Μπορέλι.

Βλέπεις π.χ τον Χατζηγιοβάνη μήνες τώρα σε κάθε καλή φάση να εκτελεί με κατεβασμένο κεφάλι (και πιθανόν κλειστά μάτια) κι απορείς πως πρόλαβε και σήκωσε μύτη.

Βλέπεις τον Μπουζούκη να παίρνει ευκαιρία και περιμένεις κάτι να κάνει ώστε να την δικαιολογήσει έστω κι αν δεν έχει το ίδιο footwork με τον Βιγιαφάνιες που παίζει παντού και συχνά ανεβαίνει στο “κεφάλι” της μεσαίας γραμμής για να δώσει κατεύθυνση σε σπιντάτους εξτρέμ και καλά τεχνικά καταρτισμένους φορ.

Βλέπεις τον Καρλιτος να έχει βάλει κιλά και να μην είναι σε καλό αθλητικό επίπεδο που θα του δώσει ευκαιρία να καλύψει αποστάσεις.

Βλέπεις τον Βέλεθ να μην μπορεί να σταυρώσει πάσα ως χαφ κ αναρωτιέσαι τον λόγο που πήγε πιο μπροστά για να παίξει στη θέση του ο Πούγγουρας (άθλιος φέτος), πάνω που ο Ισπανός άρχιζε να βρίσκει ρυθμό και να “χαϊδεύει” τον όρο “ιδανικός παρτενέρ του Σένκεφελντ”.

Με τόσα προβλήματα το απίθανο είναι ότι λες και πάλι καλά για τον πόντο που έσωσες!