green-believer.gr

Αρχική
Εμετικό το 4-4-2 σε τέτοια μορφή, "ξερνά" και εκθέτει ΠΟΛΥ κόσμο
  • 21 Νοε 2020
  • Δημήτρης Στρατής
  • Ποδόσφαιρο

Ο Παναθηναϊκός στην παρούσα φάση έχει βαθύτερο πρόβλημα από το δεδομένο της συγκομιδής βαθμών με την ομάδα να είναι στην ουρά της βαθμολογίας.

Ο προπονητής , στα χνάρια του προκατόχου του, κάνει ασύλληπτα πράγματα, εμπιστευόμενος παιδιά χωρίς ρυθμό, εκτός φόρμας, σε σχηματισμούς που θα ήταν (πιθανόν) αποτελεσματικοί μόνο αν υπήρχε χημεία και καλή εκγύμναση ώστε το 4-4-2 να αναμείγνυε πολλούς στο παιχνίδι και με τη ροή να δημιουργεί ευκαιρίες σε μπόλικο κόσμο.

Έφτασε η ομάδα να προσπαθεί να σώσει ότι γινόταν από το φιλότιμο Ζαγαρίτη, Αλεξανδρόπουλου απέναντι σε αντίπαλο που είχε off τους καλύτερούς του ποδοσφαιριστές και στο τέλος αποφάσισε να σου παραχωρήσει μέτρα σκεπτόμενος και τον αγώνα με τη Μάν.Σίτι.

Όταν οι παίκτες του Μάρτινς αποφάσισαν να πρεσάρουν δεν μπορούσες να φτάσεις το τόπι ούτε ως τη σέντρα.

Σχηματισμός με δύο φορ και “βαριά” κεντρικά χαφ δεν είναι η ενδεδειγμένη πρόταση απέναντι σε ομάδες που τρέχουν καλά στο ανοιχτό γήπεδο, το σύστημα δεν σου εξασφαλίζει καν τις καλύτερες θέσεις ώστε να μπορέσεις να είσαι σε ετοιμότητα ελέγχοντας καταστάσεις επιθετικού τρανζίσιον του αντιπάλου.

Η ΕΟ σημάδεψε εξαρχής τον χώρο που κινούνταν ο Φακούντο και γέλασε ο κάθε πικραμένος με τις επιθέσεις να έρχονται κατά κύματα από εκεί, αναγκάζοντας μέχρι και τον Σένκεφελντ να τραβιέται για να ελέγξει κάπως την ορμή των οικοδεσποτών που οσμίστηκαν το φόβο των αντιπάλων και χίμηξαν!

Ποιες απουσίες Βαλμπουενά και Ελ Αραμπί, εδώ οι πράσινοι...χέζονταν μέσα στο ΟΑΚΑ απέναντι στο Βόλο και τον Άρη, εκεί μέσα θα ήταν άνετοι;

Ο Μάρτινς όταν έχει σε καλή μέρα Καμαρά-Φορτούνη διαθέτει μια καλή (για τα ελληνικά δεδομένα) motion offence που δημιουργεί επιλογή πάσας-ντρίμπλας-εκτέλεσης σε όλους τους μεσοεπιθετικούς του, ο Πορτογάλος έχει κατασκευάσει πλαίσιο για να παρουσιάσει μια πολυπρόσωπη, ισορροπημένη επίθεση που χαρακτηρίζει τις καλές ομάδες στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.

Το 4-4-2 το οποίο έχει... Ευαγγέλιο ο Μπόλονι (μπλέξαμε πάλι ή είναι ιδέα μας;) είναι σύστημα που απαιτεί ΠΟΛΛΑ τρεξίματα και ευθύνη σε κάθε παίχτη να είναι οξυδερκής γνωρίζοντας το τι πρέπει να κάνει με τη μπάλα ανά πάσα στιγμή.

Για αυτό η συγκεκριμένη τακτική όπως την τρέχει (που λέει ο λόγος δηλαδή, με παίκτες αγύμναστους) ο Παναθηναϊκός “ξερνάει” από μόνη της όποιον δεν μπορεί να ανταποκριθεί.

Οι τρεις πυλώνες πάνω στους οποίους οικοδομείται το 4-4-2 είναι οι ακόλουθοι:

1. Αλληλοκαλύψεις (κομβικής σημασίας για να λειτουργήσουν οι χρόνοι κατοχής)

2.Κοψίματα των αμυντικών χαφ και των κυνηγών στους χώρους με καλό συγχρονισμό για να δυσκολέψεις τον αντίπαλο που συνήθως παίζει με παίκτες παραπάνω στον άξονα.

3. Καλή εφαρμογή των αποστάσεων.

Μέχρι σήμερα η συγκεκριμένη επιλογή Μπόλονι με αυτόν τον τύπο επίθεσης κρίνεται ΤΡΙΣΑΘΛΙΑ και προσωπικά απορούμε που επιμένει ενώ βλέπει πως περιθώρια βελτίωσης που υπάρχουν, απεναντίας εκτίθενται πολλοί.