green-believer.gr

Αρχική
Πεσμένος στο γκρεμό, βλέποντας αμυδρά το φως
  • 09 Νοε 2020
  • Δημήτρης Στρατής
  • Ποδόσφαιρο

Η ήττα από τον Ατρόμητο και κυρίως η οικτρή εμφάνιση (λίγες ώρες μετά την επίσης άθλια παρουσία απέναντι στον Απόλλωνα) άφησε έντονη μυρωδιά…μπαρουτιού να αναδύεται στον αέρα.

Τα νεύρα του Μακέντα, η εξαφάνιση του Μπουζούκη, η μη ετοιμότητα Βιγιαφάνιες, Μαουρίτσιο (που ωστόσο ξεχωρίζουν- φανταστείτε!), η αδυναμία προσαρμογής του Αϊτόρ θα στοιχειώνει τη σκέψη του οργανισμού για καιρό.

Θα δούμε τι μπορεί να σώσει ο Λάζλο Μπόλονι αυτές τις μέρες της διακοπής ωστόσο το ντέρμπι στο Καραϊσκάκη ήδη τρομάζει αφού πας να αντιμετωπίσεις μονάδες που μπορούν να σε σκοτώσουν εάν δεν προσέξεις.

Στα ντέρμπι δεν αρκεί απλά να παίζεις καλά, πρέπει να δίνεις κάτι παραπάνω από τις δυνάμεις σου δεδομένου ότι αυτά τα βραδιά χαρακτηρίζουν εν πολλοίς τη χρονιά σου, ειδικά τώρα που δεν διεκδικείς το παραμικρό.

Π.χ το 2014 πιο έντονα έμεινε στις μνήμες το 3-0 στο Φάληρο παρά η κατάκτηση του Κυπέλλου.

Το νο1 πρόβλημα είναι ότι οι παίκτες δεν έχουν πίστη κι εμπιστοσύνη στις ικανότητες τους.

Μια θολούρα επικρατεί από το ξεκίνημα της σεζόν που πυκνώνει όσο τα αποτελέσματα δεν είναι τα ενδεδειγμένα, αυτό που στεναχωρεί περισσότερο είναι ότι η ομάδα δεν εκτελεί ούτε καν τα μικρά πράγματα που θα μπορούσε να εκτελέσει σωστά.

Ας πούμε να μην ηττηθεί από τον Ατρόμητο (ματς που δεν μπορείς να πάρεις τουλάχιστον μην το χαρίσεις), να σκοράρει με πέναλτι και να νικήσει στο Ηράκλειο, να μην ισοφαριστεί από τη Λάρισα παραχωρώντας όλο το γήπεδο στον αντίπαλο στο τελευταίο 20λεπτο.

Ο Παναθηναϊκός σε λίγες μέρες θα αντιμετωπίσει αντίπαλο με χημεία και διακριτούς ρόλους στον οποίο Βαλμπουενά, Ελ Αραμπί, Καμαρά χαρακτηρίζονται από υψηλό επίπεδο αντίληψης.

Στον αντίστοιχο πράσινο πίνακα τακτικής τα αντίστοιχα ονόματα είναι Βιγιαφάνιες (ανέτοιμος), Καρλίτος, Μαουρίτσιο (χωρίς προετοιμασία και ανάσες), παιδιά που δεν έχουν να ζηλέψουν τίποτα από τους συναδέλφους τους αλλά που για τον άλφα ή βήτα λόγο αδυνατούν να γίνουν «παράγοντες», πληρώνοντας και το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός έχει γίνει πεδίο δοκιμών, αυτά είναι τα παρελκόμενα της ασταμάτητης παρέλασης προπονητών.

Στο ντέρμπι θα κατέβεις ξανά ως αουτσάιντερ, από το 2012 ο μνημονιακός Παναθηναϊκός παρουσιάζει συνήθως τελείως διαφορετική ιστορία στα μεγάλα παιχνίδια, ο συνηθισμένος για μερικά 90λεπτα αποχωρισμός από τη μίζερη σου συμβατικότητα (κυρίως γιατί ενεργοποιούνται εγωισμοί) είναι ένα όπλο που πρέπει να είναι έτοιμο προς ενεργοποίηση την μεθεπόμενη Κυριακή.

Κατ΄ εξαίρεση βέβαια και μόνο για τέτοια ματς αφού σε τόσα λεπτά τριβής στη Σούπερ Λιγκ οι πράσινοι δεν έχουν καταφέρει να επιβληθούν, ο κάθε πικραμένος έχει σπάσει την αμυντική τους μεμβράνη, ενώ η αδυναμία τους να παράξουν φάσεις είναι ανησυχητική.

Πνευματικά είναι ανέτοιμοι οι ποδοσφαιριστές, η γλώσσα του σώματος τους «φωνάζει», δεν έχουν ένταση που θα έπρεπε να χαρακτηρίζει ένα σύνολο πεινασμένο (υποτίθεται) να ξαναβγεί στην Ευρώπη μετά από τόσα χρόνια αναμονής.

Σήμερα είσαι πεσμένος στο γκρεμό, βλέποντας αμυδρά ελάχιστο φως, αν δεν πιαστούν χέρι-χέρι βοηθώντας ο ένας τον άλλον να «σκαρφαλώσουν», όλα θα πάρουν ακόμα χειρότερη τροπή.

Ένστικτο επιβίωσης λέγεται αυτό…