green-believer.gr

Αρχική
Πάντοτε στην τσίτα με ασίσταντ την...Παναγιά!
  • 08 Νοε 2020
  • Δημήτρης Στρατής
  • Ποδόσφαιρο

Ανήμερα της γιορτής του ,σαν σήμερα το 2000, ο Αγγελος Αναστασιάδης (ο πιο παρεξηγημένος προπονητής που πέρασε από τον πράσινο πάγκο) πήρε την μεγαλύτερη νίκη της καριέρας του, κάνοντας...fair play στα τελευταία λεπτά στον Κάρλο Αντσελότι.

Ο Αναστασιάδης είναι θρήσκος σε βαθμό παρεξήγησης, το καταλάβαμε καλά εκείνους τους μήνες που βρέθηκε στον ΠΑΟ, ποτέ δεν έκανε τόσες αναφορές στην Παναγία όσες εκείνη την σεζόν.

Μάλιστα όσο πλήθαιναν οι γκέλες (τότε η παράγκα σε κυνηγούσε ανηλεώς) τόσο πιο συχνές ήταν οι αναφορές!

Γιατί το έκανε αυτό; Πέρα από το θρησκευτικό συναίσθημα υπήρξε η ανάγκη να εκφράσει την πίστη του στον σκοπό και τον στόχο.

Ο Αναστασιάδης ήθελε με εκείνες τις αναφορές να πείσει τους παίκτες ότι ο ίδιος πίστευε πως όλα γίνονται.

-Πήγε στο Αμβούργο χωρίς τον Κριστόφ Βαζέχα, “σκοτωμένος” με Φλίπσεν, Σόουζα, Βλάοβιτς , έφυγε με “διπλό” κι η εικόνα του ματς ήταν για 1-4!

-Κατέβασε στο “Ολντ Τράφορντ” τρεις (!) επιθετικούς (Λυμπερόπουλο, Βαζέχα, Σιπνιέφσκι) κι ως το 80΄ τσιμπιόμασταν για να συνειδητοποιήσουμε ότι όσα βλέπαμε ήταν αλήθεια.

-Έπαιξε μονότερμα στη Λεωφόρο (πρωτάθλημα) και στο ΟΑΚΑ (κύπελλο) την ισχυρή ΕΟ, την πρώτη φορά την γλίτωσαν τα δοκάρια και στο δεύτερο ντέρμπι η καλύτερη εμφάνιση της καριέρας του Δημήτρη Ελευθερόπουλου.

Απολύθηκε μετά από μια εντός έδρας ήττα από τη Στουρμ Γκρατς στη β΄ φάση του Τσάμπιονς Λιγκ προς μεγάλη ικανοποίηση του Τύπου που έριχνε “καρφιά” καθημερινά για τη δουλειά του, επειδή το βαρύ του στυλ, η αντιδημοσιογραφική του οντότητα κι όσα έλεγε στους παίκτες για τους ρεπόρτερ (“μακριά από τους τζαμπατζήδες”) τον έβαλαν νωρίς στο στόχαστρο.

Η αλήθεια είναι ότι με τη στάση του ευνόησε την δημιουργία της ...greek mafia (που έλεγε κι ο Πάολο Σόουζα) με “αρχηγό” τον “Λύμπε”, τον διαχωρισμό των αποδυτηρίων σε γηγενείς και ξένους, δεν είχε καθόλου τακτ στις προσεγγίσεις του (“δεν μπορεί το παλικάρι”, “θάνατος”), όμως ήταν προπονητής για μεγάλα παιχνίδια, μαέστρος στο κοουτσάρισμα (ίσως ο καλύτερος), τον Ιανουάριο του 2001 ευλόγησε τον ερχομό παικταράδων (Ολιζαντέμπε, Γιούρκας, Μπόατενγκ) και κάτι μας λέει ότι αν δεν τον “έτρωγαν” ο Παναθηναϊκός δύσκολα θα δεχόταν τέσσερα γκολ από το μόρφωμα στη Λεωφόρο.

Σε όλο εκείνο το ταραγμένο διάστημα ενώ κάποιοι άλλοι μπορεί να εξέφραζαν την πίστη τους σε παίκτες, οπαδούς, πρόεδρο ο Αναστασιάδης έβαλε στο παιχνίδι τον εαυτό του και τα πιστεύω του.

Η Παναγιά θα επιβράβευε την αντοχή στις δοκιμασίες και στις ήττες: αυτό έλεγε. Φυσικά η έκφραση της πίστης από μόνη της δεν αρκούσε: ο κόουτς έκανε πολλά άλλα.

Οι παρεμβάσεις κι οι παραινέσεις του, οι πολλές φορές περίεργες επιλογές του (όπως π.χ. η χρησιμοποίηση του Κουτσουρέ στο Τσάμπιονς Λιγκ, η ξαφνική αλλαγή τερματοφύλακα στο Αμβούργο, το γεγονός ότι “εκτόξευσε” τον Αγγελο Μπασινά , “ξέθαψε” τον Φερνάντο Γκαλέτο που έκανε ματσάρες σε Αμβούργο, Μάντσεστερ) είχαν ως αποτέλεσμα να μην “κοιμηθεί” ποτέ η ομάδα.

Ο ΠΑΟ με τον Αναστασιάδη στο τιμόνι του (ακόμα και σε παιχνίδια που δεν κέρδιζε) ήταν πάντα στη τσίτα. Αλλά ας κρατήσουμε από όλα αυτά την Παναγιά που στις 8 Νοέμβρη 2000 ήταν πάνω από το ΟΑΚΑ.

Προηγουμένως μας δοκίμαζε (γκάφα Νικοπολίδη στο γκολ της Λα Κορούνια στην Αθήνα, απίστευτη καραμπόλα στο γκολ του Τακινάρντι στο Τορίνο, γκαντεμιά με τον τραυματισμό Χαλκιά στο “Ριαθόρ”), αλλά όπως έλεγε κι ο κόουτς “μας χρωστούσε κι ήμουν βέβαιος ότι θα μας το έδινε”...