green-believer.gr

Αρχική
Αλογα και γάιδαροι!
  • 05 Νοε 2020
  • Δημήτρης Στρατής
  • Ποδόσφαιρο

Ο Ανδρέας Βγενόπουλος μπήκε σαν σίφουνας στην Παναθηναϊκή καθημερινότητα το 2007 έχοντας κυριαρχικό ρόλο σε κάτι που τότε φαινόταν όνειρο: στο «άνοιγμα» της ΠΑΕ σε ανθρώπους που δεν ανέχονταν τον Σύλλογο σε ρόλο μόνιμου κομπάρσου.

Ο ορμητικός του λόγος ξεσήκωσε θύελλες εναντίον της οικογένειας Βαρδινογιάννη που είχε βολευτεί με την 2η θέση αφήνοντας τους συνεργάτες της να πείσουν τον κόσμο ότι όλα ως τότε έβαιναν καλώς και πως οι μοναδικοί «κακοί» στην υπόθεση ήταν εκείνοι επειδή (άκουσον, άκουσον) δεν ανέχονταν η ποδοσφαιρική μαφία να βγάζει τα απωθημένα της στο τριφύλλι.

Το πρώτο διάστημα που η (δική του) ΠΕΚ και τα δεικτικά της σχόλια άρχισαν να «ενοχλούν» την ΠΑΕ και τους κύκλους της πιστέψαμε πως δεν υπήρχε περίπτωση ο Γιάννης Βαρδινογιάννης να συνεργαστεί με κανέναν, ο τρόπος που κουμάνταρε τον Παναθηναϊκό δεν μας έδειχνε πως ο χαρακτήρας του θα του επέτρεπε να κάνει αποτίμηση ή παραδοχή όσων είχε προκαλέσει, προφανώς δεν ανεχόταν ούτε υπόνοια ότι το κάδρο του πρωταίτιου της κατρακύλας τον απεικόνιζε.

Ίσως ο Τζίγκερ πίστευε πως η επικοινωνία που ακολουθούσε τότε η ΠΑΕ έπασχε κι είχε ημερομηνία λήξης. Οι συμβουλάτορές του ωστόσο μάλλον κατάλαβαν ότι χρειαζόταν άλλη δόση επικοινωνίας ώστε να αποκατασταθεί η εικόνα του μεγαλομετόχου στα μάτια του κόσμου κάτι που έκανε το λάθος να πολλαπλασιαστεί, στέλνοντας 30.000 νοματαίους στους δρόμους.

Η λαϊκή κατακραυγή έφερε την ομάδα Βγενόπουλου στα μέσα και στα έξω της ομάδας, το τι ακολούθησε είναι χιλιογραμμένο.

Με τη νέα διοικητική κατάσταση ο καινούργιος Παναθηναϊκός που ξεπηδούσε (ίσως αφελής μεταγραφικά, ενδεχομένως σπάταλος, αλλά ισχυρός και με την πλατιά βάση του κόσμου του «ασπίδα») δεν υπήρχε περίπτωση να αφήσει καμιά νέα ΕΟ να γεννηθεί και να εδραιωθεί!

Γρήγορα διαπιστώσαμε ότι τα πολλά πανίσχυρα «εγώ» στον ΠΑΟ οδήγησαν σε αθέατες (και μη) συγκρούσεις, αδιόρατα μπραντ ντε φερ.

Όταν ο «mr. MIG» ξέφευγε, όταν η συγκεντρωτισμός του Νικόλα Πατέρα ενοχλούσε την οικογένεια Γιαννακόπουλου, όταν ύψωναν τους τόνους «Derby»-«Πράσινη», ο Νίκας, ο Πολέμης, ο Ξυλάς (κι άλλοι) προσπαθούσαν να βαστήξουν τα γκέμια στην κούρσα των αφηνιασμένων από αυταρέσκεια αλόγων που τελικά έπεσαν όλα πάνω στον Σύλλογο και τον ποδοπάτησαν, φροντίζοντας από πριν να έχουν πάρει θέσεις ασφαλείας, αφήνοντάς τον να πέσει στον γκρεμό.

Τότε ήταν που μάθαμε τα «παρκαρίσματα», τους «ριψάσπιδες», τους «μπαινο-βγενόπουλους».

Ανεξαρτήτως κατάληξης ουδείς αμφισβητεί ότι την περίοδο που ο συγχωρεμένος είχε λόγο στη διακυβέρνηση του καραβιού φρόντιζε μέσα από τις (αμφιλεγόμενες να πούμε; ας το πούμε) παρεμβάσεις του να δίνει το ρυθμό στο βηματισμό του αλόγου θυμίζοντας πως υπήρχαν αναβάτες που σε καμία περίπτωση δεν θα το άφηναν να μοιάζει…γάιδαρος!

Τελικά μπορεί να πει κανείς ότι πλήρωσε την απουσία Μέσων ισχυρής επιρροής, βλέπαμε π.χ στα media των άλλων μετόχων όταν δεν έκαναν αγιοποιητικά δημοσιεύματα για το ποιόν των ιδιοκτητών τους, έβγαζαν μπόλικη «βρώμικη» δουλειά.

Ασκούσαν πιέσεις σε μη επιθυμητούς «παίκτες»  ενώ άλλοτε με κείμενα «σκληρής» γραμμής προσπαθούσαν να δημιουργήσουν «θόρυβο» και να αμφισβητήσουν προθέσεις, στρατηγικές, πλάνα, παναθηναϊκοφροσύνη!

Δεν χρειάζεται να είσαι καχύποπτος, αρκεί να είσαι κάτοικος αυτής της χώρας με εμπειρία στο πώς κινείται το σύστημα διαπλοκής και των λέξεων πίσω από τις γραμμές για ν’ αρχίσεις να αναρωτιέσαι.

Από τον κίνδυνο να επέλθει πλήρης ανισορροπία, ξαφνικά πήγαμε στην ισορροπία μεταξύ των ισχυρότερων πόλων της Παναθηναϊκής νεότερης ιστορίας, «ξεφορτώνοντας» το περιττό βάρος του Βγενόπουλου  από τη ζυγαριά.

Ο τελευταίος πρωταγωνίστησε στην ιστορική συμμαχία Τζίγκερ-Δημήτρη Γιαννακόπουλου σε δημόσια θέα, χωρίς αναστολές και προσχήματα αλλά και στο να μετατραπεί (έστω για μικρό χρονικό διάστημα) ο ΠΑΟ έτσι όπως τον ονειρεύονται οι οπαδοί του.

Καλή του ώρα εκεί που είναι, ακριβώς τέσσερα χρόνια μετά την ημερομηνία που μας άφησε…