green-believer.gr

Αρχική
Ο ...ξινός από το Ισραήλ και το "Πιστεύω"
  • 12 Μαρ 2021
  • Δημήτρης Στρατής
  • Μπάσκετ

Όσο κι αν ο Οντέτ Κάτας πιστεύουμε ότι θεωρεί βασανιστήριο να σκάσει χαμόγελο, νομίζουμε πως ο κόουτς αντιμετωπίζει τα παιχνίδια της Ευρωλίγκας ως εύκολα ματς.

Παρατηρούσαμε στην μετάδοση του αγώνα με την Μακάμπι τις αντιδράσεις των προπονητών. Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος ζητούσε κίνηση, τρέξιμο, περισσότερα σουτ υπό καλές προϋποθέσεις, την ίδια ώρα που ο Ισραηλινός δίχως την παραμικρή σύσπαση στο πρόσωπό του βίωνε την απόλυτη νιρβάνα.

Ίσως γιατί ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα και που μπορούν να αντιμετωπίζουν το μπάσκετ όχι σαν πόλεμο, αλλά σαν σπορ που παίζεται με καρδιά κι εφαρμόσιμες στρατηγικές με στόχο τη νίκη.

Αύριο το πρωί να απολυόταν από τον πρωταθλητή ο Κάτας θα έβρισκε αμέσως δουλειά στη χώρα του που αντιμετωπίζεται ως ΘΕΟΣ, ανεξαρτήτως του γεγονότος ότι η καριέρα του ως παίκτης υπήρξε βραχύβια κι ως κόουτς δεν έχει να επιδείξει σωρεία επιτυχιών.

Ακόμα κι ως αθλητής ο Οντέτ έπαιζε χωρίς την παραμικρή στάλα άγχους στο παιχνίδι του (θυμηθείτε το φάιναλ-φορ του 2000), ίσως επειδή δεν αισθάνθηκε ποτέ σκλάβος της ανάγκης που λέγεται αποτέλεσμα.

Προφανώς δεν γούσταρε να γίνει ένας από τους χιλιάδες που έχουν πουλήσει την ψυχή τους στον διάβολο που ονομάζεται σκοπιμότητα.

Ο Κάτας δεν έχει καμία σχέση με τον Γιώργο Βόβορα που αντιμετώπιζε τα παιχνίδια με την κλασική ελληνική συνταγή της βαρύτητας στην άμυνα, σχεδιάζει τους αγώνες όπως επέβαλε η καριέρα του ως πόιντ γκαρντ, δηλαδή ανοιχτά, ψάχνοντας λύσεις που έχουν να κάνουν περισσότερο με το επιθετικό κομμάτι του παιχνιδιού.

Στο ΣΕΦ, με τη Μακάμπι ο Παναθηναϊκός καταθέτει καλή προσπάθεια στο παρκέ όντας φονικός στο ανοιχτό γήπεδο κι αυτό χωρίς τον καλύτερό του σκόρερ (Νέντοβιτς).

Ακόμα και κόντρα στη Μπαρτσελόνα υπήρξε η θέληση (όπως στο παιχνίδι του πρώτου γύρου) να τους κοιτάξεις στα μάτια και να μην τους φοβηθείς γιατί στην ψυχή σου είσαι αληθινά μεγάλος, ο μεγαλύτερος οργανισμός που ανέδειξαν ποτέ τα ελληνικά ομαδικά σπορ.

Ο Παναθηναϊκός για όποιον αγαπά -εκτός από τις νίκες- το μπάσκετ είναι κάτι σαν το «Πιστεύω»-ένα αληθινό σύμβολο πίστης με το οποίο κατηχείται ο λαός του εδώ και τρεις (περίπου) δεκαετίες.

Ακόμα και στα χειρότερά του, ακόμα και με «παρκαρισμένες» μετοχές ο τρόπος που παίρνουν το πλάτος του γηπέδου π.χ ο Μπεντίλ κι ο …χορτοφάγος, ο συγχρονισμός των συγκλίσεων του Χεζόνια προς το καλάθι σε συνάρτηση με το ποιος κουβαλά μπάλα, η ταχύτητα στις αμυντικές περιστροφές (που γίνεται αντιληπτή όταν ξαναδείς τους αγώνες κι εστιάσεις στις λεπτομέρειες) ο Εξάστερος αποτελεί μια υπέροχη πρόταση που κεντρίζει την προσοχή όχι λόγω των σταρ του, αλλά γιατί ακόμα κι οι «εργάτες» του δουλεύουν αδιάκοπα για την παραγωγή φάσεων. Εκεί που οι άλλοι βλέπουν ένα παιχνίδι ο Κάτας και τα παιδιά του αντικρύζουν την απλότητα της τέχνης τους!

Τόσο φυσιολογικό για τον προπονητή που δεν νιώθει καν την ανάγκη να μειδιάσει!