green-believer.gr

Αρχική
Attitude που θυμίζει την πρώτη χρονιά Πεδουλάκη
  • 22 Οκτ 2020
  • Δημήτρης Στρατής
  • Μπάσκετ

Ένας «σκυλιασμένος» για να αποδείξει, κυρίως στον ίδιο του τον εαυτό, Παναθηναϊκός, ξεμπέρδεψε εύκολα με τους μεμέτηδες.

Όσα διαδραματίστηκαν πριν λίγο στο παρκέ του ΟΑΚΑ, αποδεικνύουν το πόσο σημαντικό είναι το κομμάτι της πνευματικής/ψυχολογικής προσέγγισης στον σύγχρονο αθλητισμό.

Ο Γιώργος Βόβορας δεν ξέρουμε τι κατάληξη θα έχει αλλά την παρούσα στιγμή, με τον Παναθηναϊκό να μετρά και το ευρώ και να μην μπορεί να πάει σε λύση βαρύτερου ονόματος ήταν...ταμάμ για το κλαμπ αφού τόσα χρόνια μέσα στο σύλλογο γνωρίζει άριστα πρόσωπα και καταστάσεις.

Κοιτάζοντας το πρόγραμμα τις πρώτες αγωνιστικές, βλέποντας την δυσκολία προσαρμογής Τζάκσον, Ουάιτ, τους τραυματισμούς Παπαπέτρου, Σαντ Ρος, Σάικς, δεν περιμέναμε ότι η εικόνα θα ήταν τόσο ανταγωνιστική απέναντι στη Μπάρτσα, στη Κίμκι, στη Φενέρ ακόμα και στο ψαροχώρι.

Το attitude που βγάζει η ομάδα μας ικανοποιεί, θυμίζει τις πρώτες μέρες Πεδουλάκη όπου όποιος έβγαζε στυλ ...ατσαλάκωτου στο τριφύλλι έτρεχε και δεν έφτανε.

Η διαφορά στη ...θερμοκρασία των δύο αντιπάλων βγήκε άμεσα στο παρκέ. Ο προπονητής έκανε καλή δουλειά, με γνώμονα την άριστη ψυχολογική κατάσταση και το κίνητρο (που χτύπαγε... ουρανό) των αθλητών του.

Ο πρωταθλητής κέρδισε τις κατοχές, όρμησε στις διεκδικούμενες μπάλες, με τη "σπυριάρα" να αποτελεί κάθε δευτερόλεπτο... τρόπαιο που είτε αρπαζόταν όταν ήταν στον αέρα, είτε στελνόταν συστημένη στο καλάθι της Φενέρ, με Νέντοβιτς και Σάικς να κερδίζουν τις εντυπώσεις.

Καλοί και οι Παπαγιάννης, Όγκαστ επιθετικά, δικαίωσαν τον προπονητή όταν ζήτησε να μετατοπιστεί το βάρος στο ζωγραφιστό με ναυαρχίδα το παιχνίδι αυτών των παιδιών που κάλυψαν την κακή βραδιά Μήτογλου, Μπεντίλ.

Ο κόουτς γνωρίζει ότι δεν έχει τον ποστ ψηλό που θα σκοράρει με συνέπεια, συνεπώς ζητά από τους παίκτες του να κόβουν προς τα μέσα στοχεύοντας στα ευεργετικά αποτελέσματα που μπορεί να αποφέρει μια τέτοια τακτική (φθορά αντιπάλου, καλύτερες πιθανότητες επιτυχίας/ευστοχίας, πιο εύκολοι πόντοι).

Οι Τούρκοι κατέβηκαν με... υφάκι στο Μαρούσι και τελικά ο αντίπαλος τους ...έδειρε. Δεν υπήρχε αντίδραση, ούτε ψυχολογικό υπόβαθρο να "χτυπήσουν" και να "χτυπηθούν".

Σε καθαρά ατομικό επίπεδο ο Νέντοβιτς ήταν εκείνος που άναψε τη φλόγα δίνοντας την προσωπική φάση, ο Σέρβος ήταν άστοχος μέχρι σήμερα στην διοργάνωση κι έψαχνε παιχνίδι που θα ξεμπούκωνε.

Θα αποτελέσει σταθερά για την ομάδα, αυτό είναι δεδομένο, θα γίνει μπροστάρης και οδηγός!

Για μια ακόμα φορά ο Εξάστερος απέδωσε...ηρωϊκό μπάσκετ, περιμένει τον ερχομό του βασικού του πόιντ γκαρντ και την μεγαλύτερη ενεργοποίηση κάποιων σημαντικών μονάδων (απόψε κάπως κινήθηκε ο Ουάιτ), μέχρι τότε το ζητούμενο θα είναι να έχει περίσσιο πάθος που θα τον κρατά μέσα στα παιχνίδια, θα του δίνει κατοχές και θα εκνευρίζει τους αντιπάλους.

Αυτό, ανθρώπινα, δε θα υπάρχει κάθε βράδυ. Δε μπορείς να είσαι το ίδιο...φτιαγμένος σε κάθε παιχνίδι, θα "καείς" αφού πρώτα χάσεις τη σημασία της ίδιας της έννοιας γι αυτό κι είναι ΚΟΜΒΙΚΗΣ σημασίας ο παίκτης που θα έρθει ως αντι-Τζάκσον να "κουμπώσει" ώστε τα κομμάτια του παζλ να τακτοποιηθούν όπως πρέπει....