green-believer.gr

Αρχική
Η συμμετοχή Πέκοβιτς στην κορύφωση της "κατήχησης" σε μια νέα "θρησκεία"
  • 11 Οκτ 2020
  • Δημήτρης Στρατής
  • Μπάσκετ

Χάσαμε τη λαλιά μας διαβάζοντας χθες ότι ο Νίκολα Πέκοβιτς δίνει μάχη να κρατηθεί στη ζωή (“χτυπημένος” από covid-19).

Ηρεμήσαμε μετά από λίγο όταν η οικογένεια του Μαυροβούνιου “γορίλα” επιβεβαίωσε ότι δεν διατρέχει κανένα κίνδυνο, απλώς ο οργανισμός του έχει ταλαιπωρηθεί.

Ο κόσμος του Παναθηναϊκού τρέφει αδυναμία στον “Πέκο” κι ας μην έμεινε πολύ καιρό ανάμεσά μας, ο τύπος ήταν μέλος της κορυφαίας ομάδας (2008-2009) που έπαιξε μπάσκετ στη γηραιά ήπειρο σε ολόκληρη την ιστορία της καλαθόσφαιρας, ποιος το ξεχνάει;

Ο θρίαμβος του Βερολίνου δεν ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία του Παναθηναϊκού υπήρξαν πριν από εκείνον κατορθώματα μεγαλύτερα (όπως πχ η κατάκτηση της κούπας στη Μπολόνια).

Το 1996 επίσης υπήρχε μια καλή ομάδα, αλλά παρά την ύπαρξη του Ντομινίκ και τα όνειρα που τρυπούσαν ταβάνι δεν θυμόμαστε το καλοκαίρι του 1995 ο πήχης να μπαίνει τόσο ψηλά. Υπήρχαν μεγάλες προσδοκίες βέβαια, αλλά και σκεπτικισμός.

Οι Παυλοθανάσηδες είχαν “ξηλωθεί” ώστε ο “Ζόιντ” να πάρει το αεροπλάνο και να περάσει τον Ατλαντικό μα τότε ο Παναθηναϊκός ακόμα ζούσε με την προσμονή της παρουσίας σε τελικό, δεν είχε τινάξει από πάνω του τις ήττες από το ψαροχώρι στους ημιτελικούς του Τελ Αβίβ και της Σαραγόσα.

Αντιθέτως το 2009 όλα έδειχναν πως δύσκολα ο Παναθηναϊκός θα έχανε την πρωτιά κι ας κυκλοφορούσαν και κάμποσες ακόμα ομαδάρες, ο Πέκοβιτς εντάχθηκε σε σύνολο που έβλεπε μόνο τους τίτλους ως αποτέλεσμα μιας γενικής επιθυμίας για διάκριση – ο Ομπράντοβιτς, τα αδέλφια, οι παίκτες και όλος ο γύρω από την ομάδα κόσμος δούλεψε μεθοδικά για να φτάσει η ομάδα στην κούπα του Βερολίνου.

Μέχρι τότε οι ελληνικές επιτυχίες ήταν αποτέλεσμα ταλέντου (1996), ψυχής (2002), συγκυριών πάντα ευνοϊκών (όπως εκείνης του χωριού το 1997 με τον Σάσα Τζόρτζεβιτς τραυματία στον τελικό), ποτέ μια διάκριση δεν είχε βασιστεί σε τέτοιο λεπτομερή προγραμματισμό.

Καθώς τα χρόνια πέρασαν έμεινε σε πολλούς η ανάμνηση του γλεντιού κι η απίστευτη συμμετοχή του κόσμου στους θριάμβους από τους οποίους ήταν ήδη χορτασμένος, άλλωστε, η ομάδα από το 1996 κατακτούσε κούπες διαρκώς.

Το τριπλ-κράουν εκείνης της χρονιάς ήταν η κορυφαία στιγμή από την δημιουργία της πράσινης μπασκετικής κουλτούρας, από το 1993 (τον καιρό της αναγέννησης δηλαδή, της Γλυφάδας, του Γκάλη, του Στόγιαν και του Αριαν) κατηχούνταν ένας ολόκληρος λαός για να μπορέσει να την κατανοήσει, ήταν σαν να διαδίδεται στον Όμιλο μια νέα θρησκεία και πάλι καλά να λέμε γιατί στην ΠΑΕ οι άνθρωποι κοιμόντουσαν τον ύπνο του δικαίου.

Το 2009 ήταν η στιγμή που ο Παναθηναϊκός ένιωσε ένα με το πετσί του την έννοια “Ευρωπαίος” (που ανέκαθεν τον χαρακτήριζε) και κυρίως αισθάνθηκε πως μπορεί στη ζωή να κάνει τα πάντα, αρκεί να διαθέτει όνειρα, μεράκι και πρόγραμμα.

Τόσο καταλυτική ήταν η επιρροή εκείνων των τίτλων, μόνο όποιος το θυμάται μπορεί να το καταλάβει, μετά παρότι πολλά χρήματα σταμάτησαν να πέφτουν (οικονομική κρίση βλέπετε), οι “αναθυμιάσεις” εκείνης της επιτυχίας οδήγησαν και στο θρίαμβο του 2011.

Μέχρι το πόντιουμ της Βαρκελώνης, βέβαια, η επιτυχία εμπεριείχε ΚΑΙ το στοιχείο της έκπληξης (αποκλείεται να λογίζατε τον ΠΑΟ φαβορί πριν τις μετωπικές με τη Μπάρτσα στα προημιτελικά) ΚΑΙ αποτέλεσμα επαναπρογραμματισμού του Ομπράντοβιτς με την ενεργοποίηση Καλάθη που ως την άνοιξη “γυάλιζε” πάγκο και δεν τον “γνωρίζαμε” καθόλου.

Ήταν μια μεγάλη αθλητική επιτυχία εκείνη του 2011 μα εκείνη του 2009 (όπως φυσικά και της “πρώτης μας φοράς” στο Παρίσι) αποτέλεσε μια στιγμή Παναθηναϊκής ιστορίας στην οποία ο Νίκολα είχε πολλές “σελίδες” γραμμένες, εξού κι η αγωνία για την κατάσταση της υγείας του.

Περαστικά σου παικταρά...